Κείμενο: Χριστίνα Κασάπη, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Ο Ιούλιος δεν είναι μήνας γιορτής – είναι μήνας υπερηφάνειας, ιστορικής μνήμης και πολιτικής διεκδίκησης. Ο μήνας Υπερηφάνειας Αναπηρίας (Disability Pride Month) ξεκίνησε στην Αμερική το 1990, με την θέσπιση του νόμου για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (ADA). Ήταν κατάκτηση χρόνων αγώνων στους δρόμους, καταλήψεων, απεργιών πείνας και διεκδίκησης από ανθρώπους που απαιτούσαν το αυτονόητο: ίσα δικαιώματα, προσβασιμότητα, ζωή με αξιοπρέπεια. Αυτή η υπερηφάνεια δεν είναι κληροδότημα ούτε δώρο, αλλά γεννήθηκε από αποκλεισμό. Είναι η υπερηφάνεια ανθρώπων που αναγκάστηκαν να φωνάξουν ότι δεν χρειάζονται λύπηση, αλλά ελευθερία κινήσεων, ορατότητα, κοινωνική δικαιοσύνη.
Στην Ελλάδα του σήμερα, οι ανάπηροι πολίτες, συχνά, παραμένουν αόρατοι ή «ανεκτοί» μόνο όταν χωράν στα καλούπια της παθητικότητας και του στερεότυπου του «καθημερινού ήρωα». Όμως η αναπηρική υπερηφάνεια δεν είναι παθητική. Είναι πολιτική πράξη. Είναι το δικαίωμα να είμαστε παρόντες σε κάθε χώρο – από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, μέχρι την αγορά εργασίας, τα μέσα μεταφοράς, τα μπαρ, τα φεστιβάλ, τη δημόσια σφαίρα.
Οι δυσκολίες στην ισοτιμία και την προσβασιμότητα γίνονται μεγαλύτερες όταν η αναπηρική ταυτότητα διασταυρώνεται με άλλες: με τη ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητα, με το φύλο, με την τάξη, με την προσφυγιά. Υπάρχουν ανάπηρα τρανς άτομα, λεσβίες με ψυχική αναπηρία, κουήρ άνθρωποι με χρόνιες παθήσεις – και τα δικαιώματά τους δεν μπορούν να περιμένουν τους αργούς ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνίας.
Η ορατότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων με αναπηρία είναι ζήτημα επιβίωσης, όχι απλά εκπροσώπησης. Αυτόν τον Ιούλιο στο LifeSkills στεκόμαστε ξεκάθαρα στο πλευρό όλων όσων αγωνίζονται ενάντια στον αποκλεισμό, τη θεσμική βία, τα στερεότυπα και την «κανονικότητα» που καταπνίγει κάθε τι διαφορετικό. Δεν ζητάμε «χώρο» – τον καταλαμβάνουμε! Δεν απολογούμαστε – διεκδικούμε. Δεν θέλουμε συμπόνια – απαιτούμε ισότητα. Η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η κοινωνία που δεν χωράει τη διαφορετικότητα. Αυτός ο μήνας είναι δικός μας. Και δεν σιωπούμε πια.
Δεξιότητες Ζωής 